WIADOMOŚCI
Polonijna Agencja Informacyjna

Tadeusz Boy-Żeleński nazywał go mistrzem humoru i piosenki. Inni – czarodziejem sceny. Porównywany był z Chaplinem, a także z i innymi gwiazdami amerykańskiej komedii, jak Buster Keaton czy Harold Lloyd. Antonii Słonimski pisał o wyjątkowości jego sztuki aktorskiej: „Dymsza jest genialny, bo nie jest podobny do nikogo. Nie przypomina w niczym żadnego z komików europejskich, a jego podobieństwo do ekscentryków amerykańskich ogranicza się prawie wyłącznie do mistrzowskiej ekwilibrystyki, do absolutnej zręczności ciała, tak absolutnej jak istnieje słuch absolutny”.

Wielki polski aktor rewiowy i komediowy, także reżyser urodził się 7 kwietnia 1900 roku w Warszawie. Właściwie nazywał się Adolf Bagiński. Pochodził z rodziny robotniczej, jego ojciec, też Adolf, był kolejarzem. Po ukończeniu Szkoły Handlowej Wawelberga pracował w kancelarii rejenta i prawdopodobnie wtedy też rozpoczęły się jego pierwsze kontakty z teatrem. Około 1918 roku zaczął występować w półamatorskim Teatrze im. Staszica. Następne trzy lata spędził na prowincji, występował m.in. w Teatrze Miejskim w Grodnie. Przez długi czas Dymsza nie był zatrudniony na stałe w żadnym z teatrów. Grywał epizody w filmach, zatrudniał się jako wodzirej, uczył tańców towarzyskich w jednej z warszawskich szkół. W lutym 1921 roku trafił na scenę słynnego teatru Qui Pro Quo i zagrał rolę w szmoncesowej jednoaktówce Konrada Toma "Hotel Wantz". Występ ten był jednak tak nieudany, że nazwisko Dymszy zniknęło z programów. Legenda mówi, że jeden z aktorów Qui Pro Quo zobaczył go w czasie takiego występu i zaproponował dyrektorowi Jerzemu Boczkowskiemu, żeby ten przesłuchał Dymszę jeszcze raz. Z dobrym skutkiem. Dymsza otrzymał engagement do Qui Pro Quo w 1925 roku i od tej chwili występował w tym teatrzyku aż do jego likwidacji w 1931 roku.

Po rozpadzie Qui Pro Quo Dymsza występował w stolicy i na prowincji. Wtedy zagrał jedną ze swoich najlepszych ról w Karierze Alfy i Omegi Mariana Hemara.

Druga wojna światowa to czas najbardziej kontrowersyjny w życiu i karierze Adolfa Dymszy. Był jednym z tych aktorów, którzy nie zastosowali się do wydanego przez ZASP w 1940 roku zakazu występów w tak zwanych jawnych teatrach, działających pod niemiecką egidą. Sprawa ta do dziś uznawana jest za niesłychanie kontrowersyjną: wiadomo, że w czasie występów w jawnych teatrach aktor przemycał aktualne antyniemieckie aluzje, często na progu najwyższego ryzyka.

Szrszej publiczności Dymsza znany był z filmu. Przed wybuchem drugiej wojny światowej zagrał dwadzieścia osiem ról filmowych. Po wojnie wystąpił w ośmiu filmach, tworząc wielkie komiczne kreacje w "Skarbie" (1949) - zagrał tu genialnego imitatora głosów natury zatrudnionego w radio, a także w "Sprawie do załatwienia" (1953), w której zachwycił umiejętnością aktorskiej transformacji, grając kilka diametralnie różnych postaci. Był także popularnym piosenkarzem. Przeszedł do legendy jako zawołany teatralny kawalarz, płatający kolegom rozliczne sceniczne psikusy. Znany był także jako utalentowany majsterkowicz wynalazca, jego pasją było także szewstwo.

KOLORYZACJA ZDJĘCIA © PAI

Adolf Dymsza w DZIALE HISTORIA-KULTURA PAI

POLONIJNA AGENCJA INFORMACYJNA - KOPIOWANIE ZABRONIONE.